Verranderingen

Ik herriner alles wat er gebeurd is als de dag van gister. Het is onvergetelijk, pijnlijk en kwetsend. Dit is mijn waar gebeurde verhaal over mijn uit huis plaatsing(en) en over lichamelijke en emotionele mishandeling.

 (Een paar maanden verder)
Gelukkig was alles een droom en hoefde ik me nergens zorgen over te maken, dat dacht ik teminste. Ik besprak met mijn zus de raarste en engste dromen. Ik vertelde mijn droom over papa en zijn zelfmoord poging. Ik zag dat ze hevig schrok. Ze viel in tranen uit en ze zei geschokt dat het geen droom was. Dit maakte mij alleen maar nieuwschieriger en ik vroeg wat de aanleiding was waarom papa zelfmoord wilde plegen. Ze zei dat onze moeder vroeger was vreemd gegaan met de wielren leraar van mijn broer en dat ze ineens negen maanden later een baby had. Mijn vader was er achter gekomen dat ze vreemd was gegaan en zwanger was. Hij wilde zich zelf ophangen als mijn moeder niet zei dat het kind van hem was. Ineens besefte ik dat deze leugen al vijftien jaar verborgen is gehouden.

Vluchtend rende ik naar mijn kamer, mijn vader rende met een houte stok achter mij aan. Ik was optijd in mijn kamer en probeerde het slot er snel op te doen, maar ik was te laat. Papa trok de deur open en ik kroop snel in een hoekje van mijn kamer. De handen voor mijn gezicht, waren mijn enige bescherming. Mijn lichaam krampte al samen en ik deed mijn ogen dicht. Hé? Ik voelde niks. Ik deed mijn ogen weer open. Papa hield de stok trillend boven mijn hoofd. Hij liet de stok los en liep huilend naar zijn kamer. Ik kon niet geloven dat hij me niet had geslagen, omdat zoiets nog nooit is gebeurd. Misschien zag hij in dat hij verkeerd bezig was of leek het alleen maar zo?

Reacties en tips zijn welkom

Zelfmoord poging

Ik herriner alles wat er gebeurd is als de dag van gister. Het is onvergetelijk, pijnlijk en kwetsend. Dit is mijn waar gebeurde verhaal over mijn uit huis plaatsing(en) en over lichamelijke en emotionele mishandeling.

De apparatuur, de zusters en andere mensen die in een bed lagen. Nu pas besefte ik waar ik terecht was gekomen. Ja, ik was in de hel gekomen. Al snel werd ik onderbroken van mijn gedachte. Ik zag mijn ouders naast mijn bed zitten, jammer genoeg. Ze hadden cadeautjes, ballonnen en eten meegenomen. Ze acteerde de zorgzaamste ouders die je maar kon hebben. Mijn leven was één groot toneelspel en ik was zelf ook een actrice. Ik acteerde voor de buitenwereld en dat kwam puur uit schaamte.

Na een paar langdradige gesprekken, mocht ik naar huis. Toen ik thuis kwam kroop ik me warme bedje in. Ik doezelde al snel in een diepe slaap.
''larissa? larissa???!' Ik schrok wakker. Het was mijn zusje. Mijn pyjama was bezweet en ik had dikke tranen in mijn ogen. Mijn droom was net een horrorfilm die niet uitgezonden mag worden in de bioscoop, omdat de film te eng is. Papa stond op de trap met een rood en strak gebonden touw om zijn nek heen. Hij had kralende en pik zwarte ogen, in zijn ogen kon je geen leven meer aflezen. Daar stond ik dan onderaan de trap als een klein peutertje die kei hard schreeuwde naar papa. Ik begreep heel goed wat hij wilde doen, Papa wilde sterven...

Verder ja/nee?

In de aanval

Ik herriner alles wat er gebeurd is als de dag van gister. Het is onvergetelijk, pijnlijk en kwetsend. Dit is mijn waar gebeurde verhaal over mijn uit huis plaatsing(en) en over lichamelijke en emotionele mishandeling.

De cd speelde zich weer opnieuw af, niet mijn muziek cd, maar de cd van het leven was zich telkens weer herhaalde. Mijn vader die dronken was, mijn moeder die in haar eigen wereld leefde en het huis dat elke dag stonk naar de katten poep. Nobody cares, but I do.
Wat mij opviel, is dat mijn vader erger aangeschoten was door de drank dan normaal. Ik maakte het eten klaar en riep iedereen aan tafel. Niemand zei wat tot dat mijn vader uitbarstte tegen mijn zusje Esmay. Ik bekommerde me snel om Esmay, omdat ik wist dat hij haar ging aanvallen. Mijn vader pakte zijn bord. Ik had trillende benen, kreeg het warm en voelde al de pijn voordat het bord mij raakte.

Ik werd op een gekke manier wakker met veel pijn in mijn hoofd. Mijn eerste reactie was: ''Waar ben ik?!'' 

 Verder schrijven ja of nee?